Περὶ διακρίσεως
Κάποτε στὸν ἀββᾶ Γελάσιο ἄφησε κληρονομιὰ ἕνας Γέροντας, ποὺ κατοικοῦσε κι αὐτὸς κοντὰ στὴ Νικόπολη (τῆς Παλαιστίνης), τὸ κελί του καὶ τὸ γύρω ἀπ’ αὐτὸ κτῆμα. Ἕνας γεωργὸς τοῦ τότε προύχοντα τῆς Νικόπολης, τοῦ Βακάτη, συγγενὴς τοῦ κεκοιμημένου Γέροντα, παρουσιάσθηκε στὸν ἴδιο τὸν Βακάτη καὶ πρόβαλε τὴν ἀξίωση νὰ πάρει τὸ παραπάνω κτῆμα, γιατὶ τάχα ἔπρεπε σύμφωνα μὲ τὸν νόμο νὰ περιέλθει σ’ αὐτόν. Καὶ ὁ Βακάτης, καθὼς τὸν εἶχε ἐπιστάτη στὰ κτήματά του, ἐπεχείρησε διὰ τῆς βίας νὰ πάρει τὸ κτῆμα ἀπὸ τὸν ἀββᾶ Γελάσιο. Ἀλλὰ ὁ ἀββᾶς Γελάσιος, μὴ θέλοντας νὰ παραδώσει σὲ κοσμικὸ ἕνα κελὶ ποὺ ἀνῆκε σὲ μοναχό, δὲν τὸ παραχώρησε.
Παραφύλαξε λοιπὸν ὁ Βακάτης καὶ βλέποντας τὰ ζῶα τοῦ ἀββᾶ Γελάσιου νὰ μεταφέρουν τὶς ἐλιὲς ἀπὸ τὸ χωράφι, ποὺ τοῦ εἶχε παραχωρηθεῖ ἀπὸ τὸν κεκοιμημένο, τὰ ἀπέσπασε διὰ τῆς βίας καὶ τὰ ὁδήγησε στὸ σπίτι του, ὅπου πῆρε τὶς ἐλιές, καί, ἀφοῦ κακοφέρθηκε στοὺς ἀγωγιάτες, μετὰ δυσκολίας τοὺς ἄφησε νὰ φύγουν μὲ τὰ ζῶα. Καὶ ὁ μακάριος Γέροντας τὸν καρπὸ δὲν τὸν διεκδίκησε καθόλου, ἀλλὰ τὴν κυριότητα τοῦ χωραφιοῦ δὲν τὴν παραχώρησε γιὰ τὸν λόγο ποὺ ἀναφέραμε.
Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ ὁ Βακάτης
παρακινούμενος ἀπὸ τὴν ἀλαζονεία του - ἂν καὶ τὸν εἵλκυαν καὶ ἄλλοι λόγοι, γιατὶ ἦταν φιλόδικος – ξεκινᾶ ἀποφασιστικὸς νὰ πάει στὴν Κωνσταντινούπολη πεζῆ, (γιὰ νὰ κανονίσει τὴν ὑπόθεση τοῦ κτήματος).Ὅταν ἔφθασε στὴν Ἀντιόχεια - ἦταν τότε ποὺ σὰν μεγάλο φωτεινὸ ἀστέρι ἔλαμπε στὸν τόπο αὐτὸ ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Στυλίτης - ἄκουσε τὰ σχετικὰ μ’ αὐτόν, τὰ ὁποῖα βέβαια ἦταν ὑπεράνθρωπα, καὶ θέλησε ὡς Χριστιανὸς νὰ δεῖ τὸν ἅγιο. Ὅταν λοιπὸν τὸν εἶδε πάνω ἀπὸ τὸν στύλο ὁ ἅγιος Συμεὼν νὰ μπαίνει στὸ μοναστήρι, τὸν ρώτησε ἀμέσως: «Ἀπὸ ποῦ ἔρχεσαι καὶ ποῦ πηγαίνεις;» Κι ἐκεῖνος εἶπε: «Ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη εἶμαι καὶ πάω στὴν Κωνσταντινούπολη». «Καὶ γιὰ ποιὸν λόγο;» συνέχισε ὁ ἅγιος. «Γιὰ πολλὲς ὑποθέσεις - ἀπάντησε – καὶ ἐλπίζω μὲ τὶς εὐχὲς τῆς ἁγιοσύνης σου νὰ ἐπιστρέψω καὶ νὰ προσκυνήσω τὰ ἅγια πόδια σου». Καὶ ὁ ἅγιος Συμεὼν τοῦ λέει: «Ἄνθρωπέ μου, ποὺ ἔχει χαθεῖ γιὰ σένα κάθε ἐλπίδα, δὲν θέλεις νὰ ὁμολογήσεις: πηγαίνω ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ! Δὲν θὰ εὐοδωθεῖ λοιπὸν τὸ ταξείδι σου καὶ δὲν θὰ ξαναδεῖς τὸ σπίτι σου. Ἂν θέλεις νὰ μ’ ἀκούσεις, τρέξε αὐτὴ τὴ στιγμὴ πίσω σ’ αὐτὸν καὶ βάλε του μετάνοια, ὰν προλάβεις ζωντανὸς νὰ φθάσεις». Ἀλλὰ ἀμέσως τὸν ἔπιασε πυρετὸς· τὸν ἔβαλαν οἱ σύντροφοί του σὲ λεκτίκιο (ἀρχοντικὸ φορεῖο) καὶ βιάζονταν σύμφωνα μ’ αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ ἅγιος Συμεὼν νὰ γυρίσει στὸν τόπο του καὶ νὰ βάλει μετάνοια στὸν ἀββᾶ Γελάσιο. Ἀλλὰ μόλις ἔφθασε στὴ Βηρυτὸ, πέθανε, χωρὶς ν’ ἀντικρύσει τὸ σπίτι του, ὅπως προφήτευσε ὁ ἅγιος.
Αὐτὰ ὁ γιός του, που κι αὐτὸς ὀνομαζόταν Βακάτης, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα του τὰ διηγήθηκε σὲ πολλοὺς ἀξιόπιστους ἀνθρώπους.
Πηγή : “ ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ” (τόμος Γ΄). Ἔκδοση Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου «Τὸ Γενέσιον τῆς Θεοτόκου» (Πανόραμα Θεσσαλονίκης)
